Zapadalność na błonicę

Zapadalność na błonicę wzmaga się znacznie w miesiącach jesiennych i zimowych. Błonica była dawniej chorobą wieku dziecięcego, przede wszystkim grupy dzieci od 2 do 7 lat. Obecnie nastąpiło pewne przesunięcie-w krajach, gdzie wykonywano przez szereg lat szczepienia ochronne wyłącznie u dzieci do lat 7, coraz częściej chorują na tę chorobę dzieci starsze, młodzież, a nawet dorośli, gdyż sztuczna odporność wygasa, a brak źródeł zakażenia nie stwarza możliwości uodpornienia naturalnego drogą zakażeń bezobjawowych. Zapadalność na błonicę nigdy .nie była wysoka. Wskaźnik zapadalności wynosił 10-20% (odra 95’%). Mimo to błonica należała do najgroźniejszych chorób wieku dziecięcego. Jeszcze w ubiegłym stuleciu umieralność w dużych miastach wynosiła 50 do 100 zgonów na 100 000 mieszkańców lub nawet więcej!

Jeszcze przed 30 laty (1936-1937) w Polsce rocznie umierało na błonicę około 2000-3000 osób i notowano około 30 000 zachorowań. Wkrótce po zakończeniu II wojny światowej nastąpił gwałtowny spadek liczby zachorowań we wszystkich prawie krajach.

Błonica w Polsce w ostatnich latach* przedstawia się następująco (zapadalność i umieralność na 100 000 mieszkańców): Patogeneza. Zarazek błonicy dostaje się do ustroju ludzkiego drogą kropelkową lub przez zakażenie kontaktowe. Wrotami zakażenia jest. najczęściej błona śluzowa nosa lub gardła, rzadziej spojówki, błony śluzowe sromu i skóra. Zarazek pozostaje na powierzchni we wrotach zakażenia, a w głąb, drogą chłonki i krwi, dostaje się jad błonicy. Nie stwierdza się obecności maczugowca błonicy w narządach wewnętrznych może do tego dojść jedynie w okresie agonalnym.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *