Wścieklizna

Pasteur, pasażując wielokrotnie ten wirus na królikach poprzez domózgowe jego wprowadzanie, uzyskał stabilizację wirusa nazwał tę jego laboratoryjną odmianę wirusem ustabilizowanym. Wirus ustabilizowany nie jest już zjadliwy dla człowieka i psa, a wprowadzony podskórnie powoduje powstanie przeciwoiał, dlatego też używany jest do produkcji szczepionek. Pozostaje jednak nadal zjadliwy dla królika, który zakażony domózgowo ginie z reguły po 6-8 dniach od chwili zakażenia.

Epidemiologia. Wścieklizna jest rozpowszechniona na całym świecie z wyjątkiem niektórych wysp. Rezerwuarem zarazka są chore dzikie zwierzęta (wilki, lisy i inne). Wszystkie bez wyjątku ssaki są wrażliwe na wściekliznę. Czynnikiem sprzyjającym w szerzeniu się zakażenia jest duża agresywność zakażonych zwierząt. Najważniejszą rolę w rozpowszechnianiu zakażenia odgrywają psy (90°/o), następnie koty i inne zwierzęta domowe. Człowiek lub zwierzę – zakaża się wścieklizną na drodze wtargnięcia do jego ustroju, poprzez uszkodzony naskórek, śliny chorego zwierzęcia. Nie dochodzi do zakażenia przez skórę nic uszkodzoną lub poprzez przewód pokarmowy. Wirus wścieklizny znajduje się wyłącznie w ślinie chorych.

Wszyscy ludzie są podatni na wściekliznę, a zapadalność zależy w pewnym stopniu od umiejscowienia i głębokości rany. Rany w obrębie głowy i twarzy powodują więcej zakażeń niż ukąszenie w inne części ciała. Nie każdy człowiek ugryziony przez wściekłe zwierzę – choruje. Oblicza się, że zapadalność wynosi przeciętnie 16-20%i. W Polsce w ciągu ostatnich lat wścieklizna występuje rzadko. Coraz groźniejszym źródłem zakażenia dla ludzi i zwierząt domowych stają się obecnie zwierzęta dzikie, zwłaszcza lisy. W obecnej sytuacji epizootycznej wścieklizny w Polsce każdy przypadek pokąsania człowieka przez zwierzę domowe lub dzikie może być podejrzany o zakażenie wścieklizną.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *