Szczepionka doustna żywa

-2. Szczepionka doustna żywa zawiera zarazki o osłabionej wirulencji, czyli atenuowane. Jej twórcami są Sabin i Koprowski. Po doustnym podaniu atenuowanego wirusa polio nie dochodzi nigdy do wiremii wirus ten może być wyhodowany jedynie z kału osoby szczepionej oraz bardzo rzadko również i z nosogardła. Odporność po szczepieniu utrzymuje się latami przeciwciała uzyskane po szczepieniu uniemożliwiają szerzenie się zjadliwego wirusa polio drogą krwi. Prócz tego atenuowana szczepionka daje również odporność tkankową – odporność lokalną jelitową, dzięki której rozmnażanie się szczepów dzikiego wirusa polio w przewodzie pokarmowym zostaje zahamowane.

Szczepionkę o znanej gęstości wirusa przechowuje się w stanie zamrożonym. W okresie poprzedzającym bezpośrednio szczepienia odmraża się ją, odpowiednio rozcieńcza i stosuje doustnie. Szczepi się w Polsce kolejno typem 1, 2 i 3 zarazka, zachowując czterotygodniową przerwę pomiędzy- szczepieniami.

Nie ulega już dziś żadnej wątpliwości, że szczepionka złożona z żywych atenuo-wanych szczepów wirusa polio daje doskonałe wyniki, przewyższa pod wieloma względami podawaną parenteralnie szczepionkę Salka z wirusów inaktywowa- nych i jest coraz szerzej stosowana w świecie.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *