Szczepienia ochronne przeciw ospie

Najstarszą metodą zabezpieczającą przed ospą była „wariolizacja”. Polegała ona na przeniesieniu zarazka z pęcherzyka od choregc na ospę na skórę zdrowego. Metoda ta dotarła do Europy w XVIII w., a w Polsce zaczęto ją stosować za czasów Stanisława Augusta. Metoda ta nie była jednak bezpieczna w 1728 r. w Anglii na 897 tak zaszczepionych ludzi zmarło 17 osób. LTodpornienie następowało tu w wyniku zakażenia żywym, zjadliwym zarazkiem, stąd część osób szczepionych zapadała na ciężkie formy ospy.

Rozwiązanie problemu uodporniania przeciw ospie zawdzięczamy lekarzowi angielskiemu Edwardowi Jennerowi (1749-1823). Jenner na podstawie wieloletnich obserwacji wykazał, że przebycie ospy krowiej, która u człowieka przebiega bardzo łagodnie, chroni przed zachorowaniem na ospę prawdziwą. Sposób Jennera, całkowicie bezpieczny, znalazł szybkie zastosowanie niemal na całym święcie. Otrzymał on nazwę „wakcynacji”. Wakcynacja nie chroni zaszczepionej osoby na całe życie, lecz na okres 5-7 lat, stąd konieczność doszczepiania.

Stosowana obecnie szczepionka przeciw ospie jest preparatem zawierającym żywy zarazek krowianki. Otrzymuje się ją z krost powstałych na skutek wprowadzenia zarazka krowianki do skóry zdrowych jałówek. Po dodaniu glicerolu i roztarciu zebranej miazgi ospowej, szczepionka podlega dokładnym badaniom laboratoryjnym. Szczepionka tak przygotowana nosi nazwę „krowianki”.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *