Poliomyelitis anterior aciita

Choroba Heinego-Medina. Porażenie dziecięce nagminne. Poliojnyelitis (w skrócie używa się nazwy „Polio”) jest ostrą chorobą zakaźną i zaraźliwą, przebiegającą w znacznej większości przypadków poronnie lub bez- objawowo czy też pod postacią nieżytu górnych dróg oddechowych i przewodu pokarmowego. Jedynie w rzadkich, ciężkich postaciach występują charakterystyczne niedowłady i porażenia wiotkie.

Jednostkę tę wyodrębnił jako pierwszy Heine, ortopeda z Cannstadt w 1840 r., a Medin w Szwecji opisał jej obraz kliniczny i cechy zaraźliwości, w 1887 r.:

Przyczyna ciężkich postaci porażeimych wyodrębnienie wirusa tej choroby zawdzięczamy Endersowi i współpr. (1949 r.), a uzyskanie pierwszej skutecznej szczepionki Salkowi (1954 r.). Zasługą Koprowskiego i Sabina (1951-55 r.) jest wyosobnienie atenuowanych niepatogen- nych szczepów.

Etiologia. Wirus poliomyelitis występuje pod postacią trzech odrębnych se- rotypów oznaczonych cyframi 1, 2 i 3 typ 1 i 3 uchodzą za epidemiczne, a typ za endemiczny. Przyczyną ciężkich postaci porażeimych jest najczęściej typ 1. Wirus polio ma wielkość 30 milimikronów, dobrze rośnie w hodowli komórek nerek małp, w hodowli fibroblastów ludzkich, w komórkach HeLa i innych. Dobrze rozwija się w organizmie małp po zakażeniu domózgowym i dordzenio- wym. Szczepy szczepionkowe odróżnia od szczepów dzikich szereg cech genetycznych. W środowisku zewnętrznym – w wodzie, w kale i ziemi wirusy mogą żyć przez wiele miesięcy. Wrażliwe są na działanie światła (promienie pozafioł- kowe) oraz na działanie środków utleniających – woda utleniona, chloramina.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *