Patogeneza

Patogeneza. Wirus o dr)7 po dostaniu się na śluzówkę nosogardła przechodzi do węzłów chłonnych, migdałków i tam się namnaża, a następnie już w 4 dniu od chwili zakażenia przedostaje się do krwi (wiremia). Przebywanie zarazka w tkankach i krwi powoduje tworzenie się przeciwciał — aglutynin, lizyn. Po okresie wiremii zarazek umiejscawia się ponownie na śluzówkach jamy nosowo- -gardłowej, przewodu pokarmowego oraz w skórze, gdzie dochodzi do powiązania antygenu z przeciwciałem, czyli do pełnej neutralizacji wirusa.

Najbardziej charakterystyczne dla odry zmiany mieszczą się w obrębie układu chłonnego (węzły chłonne, migdałki, wyrośla adenoidalne, śledziona, grasica, wyrostek robaczkowy). Stwierdza się przerost tkanki limfatycznej i w jej obrębie nacieki podnabłonkowe okrągłokomórkowe oraz wielojądrzaste komórki olbrzymie o średnicy do 100 mikronów, o dużej liczbie jąder (nawet do 100). Komórki olbrzymie są niezmiernie charakterystyczne dla odry.

Przebieg kliniczny. W typowym przebiegu odry rozróżniamy 4 okresy: okres wylęgania trwający zwykle 9 do 11 dni, okres zwiastunów 3-4 dni, okres wysypkowy najczęściej 3-5 dni i okres zdrowienia.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *