Okres wylęgania choroby bornholmskiej

Leczenia swoistego brak. W zapobieganiu chorobie dotychczas nie opracowano swoistych środków pro-filaktycznych. Choroba bornholmską Pleurodynia epidemica. Myalgia epidemica. Choroba została po raz pierwszy opisana w 1872 r. w Norwegii przez Daae i Homanna, a w 1949 r. powiązano ją etiologicznie z wirusem Coxsackie typu B. Choroba występuje wyłącznie w lecie i wczesną jesienią i najczęściej u dzieci poza ograniczonymi epidemiami zdarza się raczej rzadko. Przechorowanie pozostawia trwałą odporność w stosunku do szczepu wywołującego zakażenie.

Okres wylęgania choroby bornholmskiej trwa 3–5 dni. Choroba zaczyna się nagłym wystąpieniem bólów w klatce piersiowej i brzuchu. Częstokroć ból jest tak silny, że człowiek chory jest bliski zapaści ból ustępuje po kilku godzinach

Rozpoznanie kliniczne i powraca ponownie. Po kilku takich napadach dziecko z lękiem oczekuje nawrotu, który może wystąpić w kilka dni po pozornym wyzdrowieniu i powtarzać się nawet w ciągu całego miesiąca. We wstępnym okresie choroby podwyższenie ciepłoty do 39-40° jest objawem stałym.. Gorączka ma tor przerywany i powraca zwykle podczas zaostrzenia bólu. W zakresie badań laboratoryjnych brak odchyleń od normy.

Do powikłań zalicza się zapalenie jąder trwające 3 do 7 dni, zapalenie włókni- kowe opłucnej i rzadziej surowicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych.

Rozpoznanie kliniczne w przypadkach sporadycznych jest często trudne i nasuwać może podejrzenie ostrej sprawy wymagającej leczenia chirurgicznego rozpoznanie ułatwia szybkie ustąpienie bólu, jego nawrotowy charakter oraz brak umiejscowionej bolesności na ucisk.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *