BŁONICA

Błonica jest ostrą chorobą zakaźną i zaraźliwą wywołaną przez maczugowce błonicy (corynebacterium diphtheriae). Działanie tego zarazka jest zarówno miejscowe, jak i odległe. Rozmnażając się na śluzówce lub skórze, maczugowiec może powodować tworzenie się tzw. błon rzekomych, tak charakterystycznych dla błonicy, że choroba ta im zawdzięcza swą nazwę (dyplithera •– po grecku błona). Odległe zmiany są spowodowane jadem wydzielanym przez ten zarazek i wchłanianym do krwi, siła jadu oraz zdolność jego szybkiego’ wiązania się z tkanką decydują o przebiegu choroby i o jej zejściu.

Rys historyczny. Autorem, który po raz pierwszy ujmuje współcześnie zagadnienie kliniki błonicy, jest Bretonneau (1821 r.). Trousseau (1850 r.) wprowadza obecnie przyjętą nazwę błonicy „diphtheria’% omawia szeroko^ powikłania neurologiczne oraz ciężkie toksyczne postacie tej choroby, tłumacząc ich patogenezę.

W 1883 r. Klebs podaje pierwszy opis maczugowca błonicy. Niezależnie od niego wyizolowuje ten sam zarazek Loeffler w 1884 r. i wiąże go etiologicznie z błonicą. Wykrycie jadu błoniczego jest zasługą Rouxa i Yersina (1888 r.).

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *